Mjazy stołoma abo wšuźi doma?

Do Chóśebuza se dojěźom z Lipska.

W Lipsku som z Chóśebuza.

W Krakowje som jano gósć.

W Górnej Łužycy som teke jano na woglěźe a płaśim ako Dolnoserb.

W Dolnej Łužycy som ga pópšawem Górnoserb.

W Nimskej som Serb abo: „Ah ja, die Serben, ja!“

W Pólskej som z Nimskeje.

Tužna wěc? Pópšawem nic. Som snaź wšuźi pitśku cuzy, ale teke wšuźi někak doma. Som ako chameleon: Gaž njok, až luźe mě spóznaju, mógu se barwje slězyny pśiměriś.

W Chóśebuzu ga som roźony.

W Lipsku se něnto teke južo derje wuznajom.

W Krakowje se mjaztym cuju pśisamem ak doma.

W Górnej Łužycy su mě južo cesto za pšaweg pórědneg katolskego Serba měli.

W Dolnej Łužycy snaź jano tak nadpadnjom, dokulaž hyšći dolnoserbski wumějom.

W Nimskej mógu śi teke Nimca graś,

a w Pólskej musym casy rozkłasć, až ga njejsom zewšym Pólak.

Wěm pak, až njejsom jadnučki. Kuždy starcy něga raz na napśeśiwki a wótpokazanje we swójom wobswěśe a teke w kuždem nowem, ak za sebje wótkšyjo. Ale nowa wokolina móžo rowno tak byś nowa šansa, nowe doma. Derje se maš, gaž móžoš se to nejžlěpše doma sam wubraś.